Μητροπολίτου Λαρίσης καὶ Πλαταμῶνος Κλήμεντος

Ὁ Ἅγιος Ἀπόστολος Παῦλος, Κήρυκας καὶ Φωτιστὴς τῆς Πατρίδος μας καὶ τῶν Ἐθνῶν στὴν σωτήρια Χριστιανικὴ πίστη, ἔφθασε στὴν Κόρινθο τὸ 50 μὲ 51 μ.Χ. ἐρχόμενος ἀπὸ τὴν Ἀθήνα, κατὰ τὴν δεύτερη Ἀποστολικὴ Περιοδεία του. Κατ’ αὐτήν, γνωρίζουμε ὅτι νωρίτερα μὲ θεῖο Ὅραμα πέρασε ἀπὸ τὴν Τρωάδα τῆς Μικρᾶς Ἀσίας στὴν Μακεδονία, ἐπὶ εὐρωπαϊκοῦ ἐδάφους, γιὰ νὰ βοηθήσει τοὺς καλοπροαιρέτους στὴν ἀποδοχὴ τῆς ἀληθινῆς πίστεως.

Μακαριώτατε Ἀρχιεπίσκοπε Ἀθηνῶν και πάσης Ἑλλάδος κ. Καλλίνικε, Προκαθήμενε τῆς Μαρτυρικῆς Ἐκκλησίας τῶν Γνησίων Ὀρθοδόξων Χριστιανῶν,

Σεβασμιώτατοι ἅγιοι Ἀρχιερεῖς,

Εὐλαβέστατοι Πατέρες,

Ἀγαπητοὶ ἐν Χριστῷ ἀδελφοί,

«Τὸν φωτισμὸν ἡμῶν, τὸν φωτίσαντα πάντα ἄνθρωπον, ἰδὼν ὁ Πρόδρομος βαπτισθῆναι παραγενόμενον, χαίρει τῇ ψυχῇ καὶ τρέμει τῇ χειρί.» (Στιχηρ. ἱδιομ. Ἑσπερινοῦ)

κατὰ τὸν μεθέορτο Ἑσπερινὸ τοῦ Ἀποστόλου Παύλου

Ἱ. Ν. Παναγίας Μυρτιδιωτίσσης Παλαιοῦ Φαλήρου

12/7/2024

Ἅγιοι Ἀρχιερεῖς,

Τίμιον Πρεσβυτέριον,

Σεπτὴ Διακονία,

Ἀγαπητοὶ ἐν Χριστῷ ἀδελφοί,

ὑπό π. Νικηφόρου Νάσσου

Α) Η ΠΟΙΜΑΝΤΙΚΗ ΔΙΑΚΟΝΙΑ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΓΕΝΙΚΑ

Ὁ ὅρος «ποιμαντική» προέρχεται ἀπό τό ρῆμα «ποιμαίνειν», ὅπως ἐπίσης καί ὁ ὅρος «ποιμήν». Ἡ χρήση τοῦ ρήματος «ποιμαίνειν» ἔχει διπλή σημασία στούς ἀρχαίους Ἕλληνες. Ἡ κυριολεκτική σημασία εἶναι ἡ φροντίδα τοῦ ποιμένα γιά τό (ἄλογο) ποίμνιο, τά ζῶα, γιά τά ὁποῖα μεριμνᾶ, ὄχι ἁπλῶς γιά τήν τροφή τους, ἀλλά γιά ὅλες γενικῶς τίς ἀνάγκες τους. Ἡ μεταφορική ἔννοια τοῦ ποιμένος δηλώνει τό ἄρχειν καί ὁδηγεῖν καί διοικεῖν ἀνθρώπους. Στήν ἀνωτέρω ἔννοια τοῦ ποιμένος λογικῶν ζώων ἀναφέρεται ὁ Πλάτων, ὡς ἑξῆς: «Οὗτοι ἄρα τῶν παλαιῶν ἄριστοι νομοθέται γεγόνασιν, νομῆς τε καί ποιμένες ἀνδρῶν, ὥσπερ καί Ὅμηρος ἔφη <ποιμένα λαῶν> εἶναι τόν ἀγαθόν στρατηγόν»¹ .

ὑπό Ἀρχιμανδρίτου π. Νικηφόρου Νάσσου

«Παρέστω μοι τό Πνεῦμα καί διδότω λόγον»¹ , θά γράψει ὁ ὑψιπέτης ἀετός τῆς Θεολογίας Γρηγόριος, προκειμένου νά ὁμιλήσει πανηγυρικῶς σχετικά μέ τήν ἔλευση τοῦ Παναγίου Πνεύματος «ἐν εἴδει πυρίνων γλωσσῶν» στό Ὑπερῶο τῆς Ἱερουσαλήμ.

Ὁμιλία στὴν Κατανυκτικὴ Ἐκδήλωση Σαρακοστῆς
Ε΄ Κυριακὴ Νηστειῶν - Ὁσίας Μαρίας τῆς Αἰγυπτίας
Καθεδρικὸς Ἱ. Ναὸς Εὐαγγελιστρίας Λαρίσης, 8/21-4-2024

ὑπό π. Νικηφόρου Νάσσου

ΠΡΟΟΙΜΙΟ

«Ἔρει τά καλά γυμνά τά κακά», θά ψελίσει ἐμπόνως ὁ ἀετός τῆς Θεολογίας Γρηγόριος, διεκτραγωδῶντας τήν (κατά ἄνθρωπον) λίαν ἀπελπιστική κατάσταση τῆς ἐποχῆς του, στό ἐκκλησιαστικό καί ἠθικό πεδίο, ἀφοῦ ἐκφράσει καί τήν ἀπορία του γιά τήν παρά ταῦτα φαινομενική ἀδράνεια τοῦ Θεοῦ, ὁ Ὁποῖος «καθεύδει» . Ἄν στήν ἐποχή τῶν μεγάλων Πατέρων (4ος αἰ.) ἦσαν «γυμνά τά κακά», δηλαδή ἀπροκάλυπτη ἡ ἁμαρτία καί φανερή ἡ ἀναισχυντία, ἐμεῖς σήμερα τί θά πρέπει νά σκεφθοῦμε καί πῶς νά ἐκφρασθοῦμε;

Σεβασμιώτατοι Ἅγιοι Ἀρχιερεῖς,

Πασιoλογιώτατοι καὶ Αἰδεσιμολογιώτατοι πατέρες.

Θεοφιλῆ Διακονία.

Ἀξιότιμοι Κυρίες καὶ Κύριοι τῆς Πολιτείας

Λαὲ τοῦ Κυρίου περιούσιε

Σήμερον ἡ Ἱερὰ καὶ Μεγαλόφωνος τῶν Ὀρθοδόξων πανήγυρις ἀγάλλεται.

Πράγματι! Ἀγάλλεται καὶ χαίρεται σήμερον ἡ ὁμήγυρις τῶν γνησίων Ὀρθοδόξων Χριστιανῶν. Καὶ δικαίως. Διότι λατρεύει τὸν Θεὸν ὄχι ὅπως οἱ ἄνθρωποι θέλουν, ἀλλὰ ὅπως ὁ ἴδιος ὁ Θεὸς ἐπιθυμεῖ.

Αὐτὴ ἡ ὁμήγηρις τῶν πιστῶν στοὺς ὁποίους ἀναφέρεται καὶ ἡ περίφημη ἐκείνη ἐγκύκλιος τῶν Πατριαρχῶν τῆς Ἀνατολῆς τοῦ ἔτους 1848, ἡ ὁποία καταλήγει μὲ τὶς φράσεις: «…παρ΄ ἡμῖν, οὔτε Πατριάρχαι, οὔτε Σύνοδος ἐδυνήθησάν ποτε εἰσαγαγεῖν νέα, διότι ὁ ὑπερασπιστὴς τῆς θρησκείας ἐστὶν αὐτὸ τὸ σῶμα τῆς Ἐκκλησίας, ἤτοι αὐτὸς ὁ λαός, ὅστις ἐθέλει τὸ θρήσκευμα αὑτοῦ αἰωνίως ἀμετάβλητον καὶ ὁμοειδὲς τῷ τῶν πατέρων αὐτοῦ…».

Κατὰ τὴν σημερινὴν ἐποχήν, ἀκούγονται συχνὰ φωναὶ ὑπὲρ τῆς ἐξελίξεως καὶ τῆς προόδου. Ἀσφαλῶς ἐξέλιξις καὶ πρόοδος εἶναι καλὴ καὶ ἐπαινετὴ ὅταν ἀφορᾷ τὰ ὑλικὰ καὶ τὰ ἀνθρώπινα κατασκευάσματα. Τὰ γήινα καὶ τὰ ἀνθρώπινα δημιουργήματα μὲ τὸ νὰ εἶναι ἐκ φύσεως ἀτελῆ, εἶναι ἐπιδεκτικὰ βελτιώσεως καὶ ἐξελίξεως. Τὰ θεϊκὰ καὶ οὐράνια ὅμως ὄχι.

Στὴν Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ ὑπάρχουν στοιχεῖα σταθερὰ καὶ ἀναλλοίωτα: τὰ δόγματα τῆς Πίστεως καὶ οἱ ἠθικὲς ἀρχὲς τοῦ Εὐαγγελίου.

Ὅ,τι ἦταν Ὀρθόδοξο δόγμα κατὰ τὸν πρῶτον αἰῶνα μ.Χ., παραμένει μέχρι σήμερα Ὀρθόδοξο καὶ θὰ εἷναι Ὀρθόδοξο πάντοτε.

Ὁμοίως ὅ,τι ἦταν ἁμαρτία, εἷναι καὶ σήμερα ἁμαρτία καὶ θὰ παραμένει πάντοτε ἁμαρτία.

Μπορεῖ διάφορες ἑτερόδοξες «ἐκκλησίες» κυρίως στὴ Δύση νὰ υἱοθέτησαν τὴν ἐξελίξη καὶ τὸν συσχηματισμό μὲ τὸν κόσμο καὶ τὸ κοσμικό φρόνημα, θεωρῶντας ὅτι ἔτσι θα προσήλκυαν τὸν λαό, ἀλλὰ συνέβη ἀκριβῶς τὸ ἀντίθετον. Οἱ ναοί τους ἄδειασαν ἀπὸ τοὺς πιστοὺς τους.

Καὶ τοῦτο διότι ἀπέτυχαν νὰ διαγνώσουν ὅτι ἡ ἀποστολὴ τῆς Ἐκκλησίας δὲν εἷναι νὰ συσχηματισθεῖ μὲ τὸν κόσμον, νὰ ἐκκοσμικευθεῖ, ἀλλὰ νὰ μετασχηματίσει τὸν κόσμον κατὰ τὰ ἀνθρώπινα πρότυπα τοῦ Θεανθρώπου Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ.

Γι΄ αὐτὸ καὶ οἱ Πατριάρχες τῆς Ἀνατολῆς, στὴν προαναφερθεῖσα ἐγκύκλιο τοῦ 1848, ἐντόπισαν ὅτι ὀφείλομεν νὰ κρατῶμεν τὰς ὁμολογίας τῶν Ἁγίων Πατέρων «ἀποστρεφόμενοι πάντα νεωτερισμὸν ὡς ὑπαγόρευμα τοῦ διαβόλου, ὁ δεχόμενος νεωτερισμόν, κατελέγχει ἐλλειπῆ τὴν κεκηρυγμένην Ὀρθόδοξον Πίστιν».

Ὥστε λοιπόν, οἱ τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας οὔτε νὰ διανοηθοῦν ἠμποροῦν οἱανδήποτε ἀλλαγή, εἴτε εἰς ζητήματα πίστεως, εἴτε εἰς ζητήματα ἠθικῶν ἀρχῶν.

Ὅποιος νομίζει ὅτι μπορεῖ νὰ ἐκλέγει κατὰ τὸ δοκοῦν ὅ,τι τοῦ εἷναι ἀρεστόν, ἀπὸ τὰ Ὀρθόδοξα δόγματα ἢ τὶς ἠθικὲς ἀξίες τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, καὶ νὰ ἀπορρίπτει τὰ ὑπόλοιπα, νὰ γνωρίζει ἔστω ὅτι μὲ αὐτή του τὴν ἐκλογή, παύει νὰ εἶναι Ὀρθόδοξος.

Μὲ ταῦτα τὰ δεδομένα ἑορτάζομεν σήμερον Θεοφάνεια, καθὼς ἡ Μήτηρ τῶν Ἐκκλησιῶν καὶ τὸ πλεῖστον τῶν ἀνὰ τὸν κόσμον ὀρθοδόξων χριστιανῶν, ἐπικαλούμενοι τὴν θείαν συναντίληψιν καὶ εὐλογίαν ἐπὶ τὸ Ἔθνος μας καὶ ἅπαντα τὸν κόσμον, ὡς ἐπίσης καὶ τὸν θεῖον φωτισμὸν πρὸς θεογνωσίαν καὶ ἐπίγνωσιν τῆς ἀληθείας, εἰρηνικὴν δὲ διαβίωσιν τῶν λαῶν.

Ἀγαπητοὶ πατέρες καὶ ἀδελφοί,

Χρόνια Πολλά, τὸ φῶς τοῦ Χριστοῦ νὰ μᾶς φωτίσῃ ὅλους!