Διανύοντας τον μήνα Ιανουάριο, τον βλέπουμε κατάμεστο από εορτές μεγάλων Αγίων που έλαμψαν μέσα από την αγγελομίμητη Μοναχική Πολιτεία. Χαρακτηριστικά, αναφέρονται οι: Βασιλείος ο Μέγας, Γρηγόριος ο Θεολόγος, Ιωάννης ο Χρυσόστομος, Αθανάσιος, Κύριλλος, Συγκλητική, Μακάριος, Θεοδόσιος ο Κοινοβιάρχης και, φυσικά, οι εκ των ελαχίστων «Καθηγητών της Ερήμου», Ευθύμιος και Αντώνιος ο Μέγας. Αλλά και αυτός ακόμη ο ηγήτορας του δεκάτου αγγελικού τάγματος, το οποίο θα συγκροτήσουν οι Άγιοι Μοναχοί και Μοναχές, ο Ιωάννης ο Πρόδρομος, κατά τον Ιανουάριο τιμάται λαμπρώς.

Με αφορμή όλες αυτές τις άγιες μορφές που καυχωμένη μας παραθέτει ως παραδείγματα προς μίμηση η Εκκλησία μας, επιθυμώ να εκφράσω ορισμένες σκέψεις περί του Μοναχισμού (Για περισσότερα βλ. ΕΔΩ).

π. Νικηφόρου Νάσσου

Τήν παραμονή τῆς Ἁγίας καί Μεγάλης Δεσποτικῆς ἑορτῆς τῶν Χριστουγέννων, τῆς Μητροπόλεως τῶν ἑορτῶν, σύμφωνα μέ τόν ἱερό Χρυσόστομο, ἀκοῦμε στούς Ναούς νά ψάλλεται μεταξύ ἄλλων, ἕνας θαυμάσιος καί θεοτερπής ὕμνος, ἕνα ἰδιόμελο, ὅπως λέγεται, τῶν Μεγάλων Ὡρῶν (Α΄ Ὥρας), τό ἑξῆς:

«Βηθλεὲμ ἑτοιμάζου· εὐτρεπιζέσθω ἡ φάτνη· τὸ Σπήλαιον δεχέσθω, ἡ ἀλήθεια ἦλθεν· ἡ σκιὰ παρέδραμε· καὶ Θεὸς ἀνθρώποις, ἐκ Παρθένου πεφανέρωται, μορφωθείς τὸ καθ᾿ ἡμᾶς, καὶ θεώσας τὸ πρόσλημμα. Διὸ Ἀδὰμ ἀνανεοῦται σὺν τῇ Εὔᾳ, κράζοντες· Ἐπὶ γῆς εὐδοκία ἐπεφάνη, σῶσαι τὸ γένος ἡμῶν».

Πρόκειται περί ποιήματος Σωφρονίου, Πατριάρχου τῆς Ἁγίας Πόλεως τῶν Ἱεροσολύμων, τό ὁποῖο ψάλλεται σέ ἦχο πλ. τοῦ Δ΄ (Για περισσότερα βλ. ΕΔΩ).

Μητροπολίτου Λαρίσης καὶ Πλαταμῶνος Κλήμεντος

Ὁ Ἅγιος Ἀπόστολος Παῦλος, Κήρυκας καὶ Φωτιστὴς τῆς Πατρίδος μας καὶ τῶν Ἐθνῶν στὴν σωτήρια Χριστιανικὴ πίστη, ἔφθασε στὴν Κόρινθο τὸ 50 μὲ 51 μ.Χ. ἐρχόμενος ἀπὸ τὴν Ἀθήνα, κατὰ τὴν δεύτερη Ἀποστολικὴ Περιοδεία του. Κατ’ αὐτήν, γνωρίζουμε ὅτι νωρίτερα μὲ θεῖο Ὅραμα πέρασε ἀπὸ τὴν Τρωάδα τῆς Μικρᾶς Ἀσίας στὴν Μακεδονία, ἐπὶ εὐρωπαϊκοῦ ἐδάφους, γιὰ νὰ βοηθήσει τοὺς καλοπροαιρέτους στὴν ἀποδοχὴ τῆς ἀληθινῆς πίστεως.

Μακαριώτατε Ἀρχιεπίσκοπε Ἀθηνῶν και πάσης Ἑλλάδος κ. Καλλίνικε, Προκαθήμενε τῆς Μαρτυρικῆς Ἐκκλησίας τῶν Γνησίων Ὀρθοδόξων Χριστιανῶν,

Σεβασμιώτατοι ἅγιοι Ἀρχιερεῖς,

Εὐλαβέστατοι Πατέρες,

Ἀγαπητοὶ ἐν Χριστῷ ἀδελφοί,

«Τὸν φωτισμὸν ἡμῶν, τὸν φωτίσαντα πάντα ἄνθρωπον, ἰδὼν ὁ Πρόδρομος βαπτισθῆναι παραγενόμενον, χαίρει τῇ ψυχῇ καὶ τρέμει τῇ χειρί.» (Στιχηρ. ἱδιομ. Ἑσπερινοῦ)

κατὰ τὸν μεθέορτο Ἑσπερινὸ τοῦ Ἀποστόλου Παύλου

Ἱ. Ν. Παναγίας Μυρτιδιωτίσσης Παλαιοῦ Φαλήρου

12/7/2024

Ἅγιοι Ἀρχιερεῖς,

Τίμιον Πρεσβυτέριον,

Σεπτὴ Διακονία,

Ἀγαπητοὶ ἐν Χριστῷ ἀδελφοί,

ὑπό π. Νικηφόρου Νάσσου

Α) Η ΠΟΙΜΑΝΤΙΚΗ ΔΙΑΚΟΝΙΑ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΓΕΝΙΚΑ

Ὁ ὅρος «ποιμαντική» προέρχεται ἀπό τό ρῆμα «ποιμαίνειν», ὅπως ἐπίσης καί ὁ ὅρος «ποιμήν». Ἡ χρήση τοῦ ρήματος «ποιμαίνειν» ἔχει διπλή σημασία στούς ἀρχαίους Ἕλληνες. Ἡ κυριολεκτική σημασία εἶναι ἡ φροντίδα τοῦ ποιμένα γιά τό (ἄλογο) ποίμνιο, τά ζῶα, γιά τά ὁποῖα μεριμνᾶ, ὄχι ἁπλῶς γιά τήν τροφή τους, ἀλλά γιά ὅλες γενικῶς τίς ἀνάγκες τους. Ἡ μεταφορική ἔννοια τοῦ ποιμένος δηλώνει τό ἄρχειν καί ὁδηγεῖν καί διοικεῖν ἀνθρώπους. Στήν ἀνωτέρω ἔννοια τοῦ ποιμένος λογικῶν ζώων ἀναφέρεται ὁ Πλάτων, ὡς ἑξῆς: «Οὗτοι ἄρα τῶν παλαιῶν ἄριστοι νομοθέται γεγόνασιν, νομῆς τε καί ποιμένες ἀνδρῶν, ὥσπερ καί Ὅμηρος ἔφη <ποιμένα λαῶν> εἶναι τόν ἀγαθόν στρατηγόν»¹ .

ὑπό Ἀρχιμανδρίτου π. Νικηφόρου Νάσσου

«Παρέστω μοι τό Πνεῦμα καί διδότω λόγον»¹ , θά γράψει ὁ ὑψιπέτης ἀετός τῆς Θεολογίας Γρηγόριος, προκειμένου νά ὁμιλήσει πανηγυρικῶς σχετικά μέ τήν ἔλευση τοῦ Παναγίου Πνεύματος «ἐν εἴδει πυρίνων γλωσσῶν» στό Ὑπερῶο τῆς Ἱερουσαλήμ.

Ὁμιλία στὴν Κατανυκτικὴ Ἐκδήλωση Σαρακοστῆς
Ε΄ Κυριακὴ Νηστειῶν - Ὁσίας Μαρίας τῆς Αἰγυπτίας
Καθεδρικὸς Ἱ. Ναὸς Εὐαγγελιστρίας Λαρίσης, 8/21-4-2024