Ἁγίου Μητροπολίτου Φιλαρέτου τῆς Ρωσικῆς Διασπορᾶς (+ 1985)

Ὅλοι γνωρίζουμε ὅτι ἡ Ἐκκλησία ψάλλει τό περιεκτικό καί συγκινητικό τροπάριο τῆς Ἑορτῆς, στό ὁποῖο λέγεται: "Μεσούσης τῆς ἑορτῆς, διψῶσάν μου τήν ψυχήν εὐσεβείας πότισον νάματα".

Ἱεροῦ Μακαρίου Καλογερᾶ τοῦ Πατμίου

Ὁ ἄνθρωπος κλίνει φυσικὰ στὸ νὰ λυπεῖται καὶ νὰ πονᾶ στὶς δυστυχίες καὶ συμφορὲς τῶν ἄλλων. Ἴσως ἐπειδὴ εἶναι κοινὲς ἢ ἐπειδὴ ὅλοι εἴμεθα ἀπὸ τὸ ἴδιο φύραμα, ἢ ἐπειδὴ δὲν γνωρίζει ὁ ἄνθρωπος «τί τέξεται ἡ ἐπιοῦσα». Δὲν εἶναι βέβαιος ὅτι ἀργότερα δέν θὰ φυτρώσουν στόν ἴδιον οἱ ἄκανθες τῶν πόνων τίς ὁποῖες βλέπει σὲ ἄλλους. Γι’ αὐτοὺς τοὺς λόγους δικαίως σύρεται κανεὶς σὲ συμπαθῆ διάθεση, ὅταν θεωρεῖ τίς ἀσθένειες καὶ τοὺς πόνους τῶν συνανθρώπων του.

ΓΙΑ τὴν Ἐπέτειο τῶν 350 ἐτῶν ἀπὸ τῆς Κοιμήσεως τοῦ μεγάλου σέρβου Ἁγίου Βασιλείου τοῦ Ὄστρογκ τοῦ Θαυματουργοῦ, δημοσιεύουμε κείμενο μὲ τὸν Βίο καὶ τὰ Ἆθλα του, ἐκζητοῦντες τὶς ἅγιες πρεσβεῖες του γιὰ ὅλους τοὺς Ὀρθοδόξους Χριστιανοὺς ὅπου γῆς:

…Ὁ ἅγιος Γεώργιος κατ’ ἐξοχὴν ὑπέμεινε καρτερικὰ τὰ μαρτύρια τοῦ τροχοῦ, τοῦ λογχισμοῦ, τῶν θανάσιμων φαρμάκων, τῆς ἀσβέστου, τοῦ ξυλοδαρμοῦ, τῆς φυλακῆς ἀλλὰ καὶ κάθε στέρηση καὶ κακουχία ἀντὶ τῶν τιμῶν καὶ τῆς ἐγκόσμιας δόξας, διότι ἡ καρδιά του καταυγαζόταν ἀπὸ τὸ ἀνέσπερο φῶς τῆς Ἀναστάσεως.

Ἐρώτηση 71η: Πῶς πρέπει νὰ ἐννοοῦμε τό «Νὰ προσεύχεσθε νὰ μὴ συμβεῖ ἡ φυγή σας κατὰ τὸν χειμώνα ἢ τὸ Σάββατο;» (Ματθ. 24, 20).

Δημοσιεύουμε παλαιότερο κείμενο γιὰ τὸν Μέγα Ἐθνο-ιερομάρτυρα Ἅγιο Γρηγόριο Ε΄ Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως, ἐπὶ τῇ ἐπετείῳ τῶν 200 ἐτῶν ἀπὸ τῆς Ἑλληνικῆς Ἐπαναστάσεως καὶ τοῦ ἐνδόξου Μαρτυρίου του (10-4-1821), τῶν 150 ἐτῶν ἀπὸ τῆς ἐλεύσεως τοῦ ἱεροῦ Λειψάνου του στὴν Ἀθήνα ἐξ Ὀδησσοῦ καὶ τῶν 100 ἐτῶν ἀπὸ τῆς ἐπισήμου Διακηρύξεως τῆς Ἁγιότητός του ἐκ μέρους τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος.

Θαυμαστὰ περιστατικὰ ἀπὸ τὸν Γέροντα Χρύσανθο Βρέτταρο (+1981)

ΗΜΟΥΝΑ ἕνα βραδάκι στὸ Γέροντα καὶ ἐκεῖ ποὺ καθόταν παραμιλοῦσε καὶ ἔλεγε συχνά:
‒Σκυλάραπα, δὲν θὰ σοῦ πετράσει!
Ὕστερα ἀπὸ καμμιὰ μισὴ ὥρα, βλέπω μιὰ κοπέλα νὰ ἔρχεται δειλὰ καὶ νὰ ρωτάει:
‒Ὁ π. Χρύσανθος εἶναι ἐδῶ;
‒Ἕλα, κόρη μου, καὶ σὲ περίμενα. Πόση ὥρα κάνεις βόλτες ἀπ’ ἔξω;
‒Μιάμιση μὲ δύο ὧρες.

Διονυσίου Ἀ. Κοκκίνου

[Ἱστορικοῦ, Ἀκαδημαϊκοῦ, Λογοτέχνου, Δημοσιογράφου, +1967]

Ἔχουν συμπληρωθῆ ἑκατὸν δέκα ἓξ ἔτη [τὸ κείμενο εἶναι τῆς 24-3-1954], ἀφ’ ἧς ἐγένετο τὸ πρῶτον ἡ τελετὴ τῆς Ἐθνικῆς Ἑορτῆς εἰς τὸν ναὸν τῆς Ἁγίας Εἰρήνης, κατὰ τὴν 25η Μαρτίου τοῦ 1838, καθιερωθείσης διὰ βασιλικοῦ διατάγματος τῆς ἡμέρας αὐτῆς ὡς Ἐπετείου τῆς ἐνάρξεως τοῦ Μεγάλου Ἀγῶνος.