Ἡ πρόσφατη ἐνθρόνιση τῆς Σάρας Μάλαλι ὡς πρώτης γυναίκας «Ἀρχιεπισκόπου» γιὰ τὴν «Ἐκκλησία» τῆς Ἀγγλίας καὶ τὴν παγκόσμια Ἀγγλικανικὴ κοινωνία (25-03-2026), ἀποτελεῖ γεγονὸς Οἰκουμενικῆς σημασίας, τὸ ὁποῖο χρήζει σχολιασμοῦ ὡς πρὸς τὶς ἐπιπτώσεις του ἰδίως γιὰ τοὺς ἐξ ὀρθοδόξων Οἰκουμενιστές.
Τὸ θέμα τῆς χειροτονίας τῶν γυναικῶν στὴν Ἱερωσύνη δὲν ἀπασχόλησε ποτὲ τὴν ἁγία Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία ἀπὸ τῆς συστάσεώς της. Ἐπρόκειτο γιὰ κάτι ἀδιανόητο. Ἡ θεία διδασκαλία καὶ παράδοσή της δὲν ἔδιναν κανένα τέτοιο περιθώριο. Ὁ θεσμὸς τῶν διακονισσῶν, ὁ ὁποῖος ἀτόνησε, κάλυπτε ποιμαντικοὺς καὶ πρακτικοὺς λόγους καὶ δὲν ἀφοροῦσε στὴν λειτουργικὴ-εἰδικὴ Ἱερωσύνη.
Τὸ θέμα προέκυψε ἐντὸς Οἰκουμενικοῦ πλαισίου, στὸν χῶρο τῆς Διαμαρτυρήσεως, ὡς ἀπότοκο κοινωνικῶν καὶ ἄλλων παραγόντων (φεμινισμὸς κλπ.) πρὶν ἀπὸ δεκαετίες. Μὴ ὑπαρχούσης Ἱερᾶς Παραδόσεως ὡς καθοδηγητικῆς ἀρχῆς, ἡ ἐπιλογὴ χειροτονίας γυναικῶν σὲ ἱερωσύνη -στερημένη οὕτως ἤ ἄλλως μυστηριακοῦ περιεχομένου καὶ διαστάσεως, ἦταν σχεδὸν κάτι τὸ ἀναμενόμενο, ἄν καὶ διαχώρισε ἀκόμη καὶ τοὺς Προτεστάντες σὲ φιλελεύθερους καὶ παραδοσιακούς.
Οἱ Διαμαρτυρόμενοι ἔθεσαν τὴν πρόκληση αὐτὴ καὶ στοὺς ὀρθοδόξους ἑταίρους τους στὶς Οἰκουμενιστικές τους διασκέψεις καὶ τοὺς ἀνάγκασαν νὰ ἀσχοληθοῦν μὲ θέμα ποὺ δὲν τοὺς ἀπασχολοῦσε. Ἐπρόκειτο γιὰ κάτι τὸ ἐξωγενές, γιὰ νὰ τονίζει καὶ ἀποδεικνύει τὰ «ἀγαθὰ» τῆς Οἰκουμενικῆς δεσμεύσεώς τους!
Ἡ Ἀγγλικανικὴ κοινωνία, ἡ ὁποία ἀποσχίσθηκε ἀπὸ τοὺς Ρωμαιοκαθολικοὺς στὸ πρῶτο μισὸ τοῦ ΙΣΤ΄ αἰ. καὶ προτεσταντίζει σὲ μεγάλο βαθμό, δὲν ἔμεινε βεβαίως ἀνεπηρέαστη ἀπὸ τὴν νέα αὐτὴ ἀντι-παραδοσιακὴ τάση καὶ ἔφθασε νὰ προβεῖ σὲ χειροτονία γυναικῶν στὴν ἱερωσύνη τὸ ἔτος 1994 καὶ κατόπιν, μετὰ εἰκοσαετία, νὰ φθάσει ἀκόμη καὶ στὴν χειροτονία γυναικῶν στὸν βαθμὸ τοῦ ἐπισκόπου!
Τοῦτο ὡς ἀνεμένετο προξένησε προβλήματα στὴν Οἰκουμενικὴ σχέση μὲ τοὺς ἐξ ὀρθοδόξων Οἰκουμενιστές, οἱ ὁποῖοι ὅμως παρὰ τὶς φαινομενικὲς διαμαρτυρίες καὶ δυσκολίες τους, ἄγονται καὶ φέρονται στὴν πράξη σὲ ἀνοχὴ καὶ ἀποδοχὴ (μὲ τὴν ἔννοια τῆς Οἰκουμενιστικῆς συμπράξεως) κάθε εἴδους ἐξωφρενικῆς ἐπιλογῆς τῶν Προτεσταντῶν, ἀκόμη καὶ τῶν θεωρουμένων ὡς ἱστορικῶν, σοβαρῶν καὶ κυριάρχων.
Ἡ διολίσθηση σὲ ἀκραῖες μορφὲς ἀνήθικων χριστιανικὰ ἐπιλογῶν (ἀμβλώσεις, ὑποστήριξη ἠθικῶν διαστροφῶν κλπ.) ἀποτελεῖ κοινὸ τόπο κατὰ τὶς τελευταῖες δεκαετίες στὸ Οἰκουμενιστικὸ στερέωμα καὶ διαψεύδει οἰκτρῶς καὶ παταγωδῶς τὰ φληναφήματα περὶ δῆθεν «Ὀρθοδόξου Μαρτυρίας» καθαρὰ ἀκαδημαϊκοῦ καὶ θεωρητικοῦ τύπου τῶν ἐξ ὀρθοδόξων Οἰκουμενιστῶν στὰ πλαίσια τοῦ κατακρίτου ἀντι-εκκλησιαστικοῦ τολμήματός τους.
Καὶ νὰ ποὺ οἱ ἐκτιμώμενοι ἀνέκαθεν μεγάλως Ἀγγλικανοὶ ἀπὸ τοὺς ἐξ ὀρθοδόξων Οἰκουμενιστές, ἔφθασαν στὴν ἐπιλογὴ καὶ καθιέρωση τῆς πρώτης γυναίκας «Ἀρχιεπισκόπου» τοῦ Καντέρμπουρι, τῆς Σάρας Μάλαλι, 63 ἐτῶν, πρώην νοσηλεύτριας, ἐγγάμου μὲ παιδιά, τῆς ὁποίας ἡ ἐνθρόνιση ἔγινε στὸν καθεδρικὸ ναὸ τοῦ Καντέρμπουρι τῆς νοτιο-ανατολικῆς Ἀγγλίας στὶς 25-3-2026 (Newpost, 26-3-2026).
Παρόντες ἦταν 2000 περίπου προσκεκλημένοι γιὰ τὸ γεγονὸς ποὺ θεωρεῖται «μεγάλη τομὴ γιὰ τὰ βρετανικὰ θρησκευτικὰ πράγματα». Ἐπέλεξαν μάλιστα νὰ πραγματοποιηθεῖ τοῦτο στὴν ἑορτὴ τοῦ Εὐαγγελισμοῦ τῆς Θεοτόκου κατὰ τὸ Νέο Ἡμερολόγιο, διότι ὅπως σχολιάζουν «αὐτὸ σηματοδοτεῖ τὴ στιγμὴ κατὰ τὴν ὁποία ἡ Παναγία πληροφορήθηκε ὅτι ἐπελέγη γιὰ νὰ γίνει μητέρα τοῦ Ἰησοῦ» (Star.gr, 26-3-2026). Ἔτσι οἱ Ἀγγλικανοὶ ἔδωσαν «πνευματικὴ καὶ συμβολικὴ διάσταση» στὸ γεγονὸς τῆς ἐπιλογῆς γυναίκας «Ἀρχιεπισκόπου», γιὰ νὰ γίνει ἡ πνευματική τους μητέρα, ὁ (ἡ) ποιμένας καὶ καθοδηγός τους!
Σημειωτέον ὅτι ὁ προηγούμενος Ἀγγλικανὸς ἀρχιεπίσκοπος Τζάστιν Οὐέλμπι ἀναγκάσθηκε σὲ παραίτηση τὸν Νοέμβριο τοῦ 2024 ἐξ αἰτίας ἀποκαλύψεων ὅτι ἐνεχόταν σὲ παλαιὰ ὑπόθεση σεξουαλικῆς κακοποίησης στοὺς κόλπους τῆς ἐκκλησίας του.
Σὲ ἰδιαίτερα κρίσιμη ἐποχὴ γιὰ τοὺς Ἀγγλικανοὺς προτιμήθηκε ἡ προώθηση γυναίκας ὡς «Ἀρχιεπισκόπου», ἡ ἐνθρόνιση τῆς ὁποίας χαρακτηρίσθηκε ὡς «πραγματικὴ παγκόσμια συνάθροιση» ἀπὸ τοὺς διοργανωτές, ἄν καὶ ἀπουσίαζαν 16 ἀπὸ τοὺς 42 προϊσταμένους τῶν Ἀγγλικανικῶν ἐπαρχιῶν ἀνὰ τὸν κόσμο, κυρίως ἀπὸ τὴν Ἀφρική, τὴν Ἀσία καὶ τὴν Νότια Ἀμερική, διότι δὲν συμφώνησαν μὲ τὴν ἐπιλογὴ αὐτὴ («Ὀρθόδοξος Τύπος», 30-3-2026).
Ἐν τούτοις, τὸ γεγονὸς εἶχε σαφῆ Οἰκουμενικὸ καὶ Διαθρησκευτικὸ χαρακτῆρα, περιλαμβανομένης «Οἰκουμενικῆς Διαθήκης», ἐξωτικῶν χορῶν κλπ.
Λίγο καιρὸ πρίν, στὶς 29-1-2026, ὅταν ἡ Σάρα Μάλαλι ἐνθρονίσθηκε στὸν καθεδρικὸ ναὸ τοῦ Ἁγίου Παύλου στὸ Λονδῖνο, γιὰ νομικὴ ἐπιβεβαίωση τοῦ διορισμοῦ της ὡς «Ἀρχιεπισκόπου» (ἡ Ἀγγλικανικὴ εἶναι «κρατικὴ ἐκκλησία» μὲ ἀντιπροσώπευση στὴν Βουλὴ τῶν Λόρδων, ὁ δὲ ἑκάστοτε Μονάρχης τοῦ Ἡνωμένου Βασιλείου εἶναι ὁ «Ἀνώτατος Κυβερνήτης» της), τὴν τελετὴ εἶχε διακόψει ἕνας Ἀγγλικανὸς ἱερέας (ὁ Πὸλ Γουίλιαμσον), ὁ ὁποῖος ἐξέφρασε δημόσια τὴν διαφωνία του, ἀποδεικνύοντας τὴν βαθιὰ κρίση στὸν ἴδιο τὸν Ἀγγλικανικὸ κόσμο ὡς πρὸς τὸ θέμα τῆς γυναικείας ἱερωσύνης («Ἕνωση Ὀρθοδόξων Δημοσιογράφων» [ΕΟΔ], 2-2-2026).
Ἤδη ἀπὸ τὸν Ὀκτώβριο τοῦ 2025, ἑκατομμύρια Ἀγγλικανοὶ σὲ ὅλο τὸν κόσμο ἐξέφρασαν τὴν διαμαρτυρία τους γιὰ τὸν διορισμὸ τῆς Σάρας Μάλαλι ὡς «πρώτης γυναίκας Ἀρχιεπισκόπου τοῦ Καντέρμπερι». Ἡ σοβαρὴ κρίση θέτει σὲ ἄμεσο κίνδυνο τὴν ἑνότητα τῆς παγκοσμίου Ἀγγλικανικῆς κοινότητος (ΕΟΔ, 10-10-2025). Ἀπὸ Ἀφρικανοὺς ἐπισκόπους τους θεωρήθηκε «ἀποστασία» (ΕΟΔ, 5-10-2025), καὶ ἐπίσης ὡς «καταστροφικὴ» ἐπιλογὴ ποὺ δὲν ὑπολογίζει «τὶς πεποιθήσεις τῆς πλειονότητος τῶν Ἀγγλικανῶν, ποὺ δὲν μποροῦν νὰ ἀποδεχθοῦν τὴν γυναικεία ἡγεσία στὴν ἐπισκοπή» (Star.gr, 26-3-2026).
Ἐκτὸς τούτου, ἡ νέα «Ἀρχιεπίσκοπος» εἶναι «φανατικὴ ὑποστηρίκτρια τῶν ἀμβλώσεων καὶ τῆς ΛΟΑΤΚΙ+ ἀτζέντας» (ΕΟΔ, 28-3-2026).
Ὅμως, παρὰ τὶς «ἠθικὲς διαφωνίες», ὁ Πάπας τῆς Ρώμης Λέων ΙΔ΄ συνεχάρη τὴν νέα «Ἀρχιεπίσκοπο» στὸ ἔργο της νὰ κηρύττει τὸν Χριστὸ καὶ τῆς εὐχήθηκε νὰ ἔχει πηγὴ ἔμπευσης τὴν Θεοτόκο Μαρία! (Αὐτόθι).
Ἀξίζει ἐδῶ νὰ σημειωθεῖ ὅτι πρόσφατα, ἡ πρώτη δημόσια ὁμοφυλόφιλη «Ἀρχιεπίσκοπος Οὐαλίας» τῶν Ἀγγλικανῶν Τσέρι Βάν, δήλωσε σὲ συνέντευξή της (Δεκέμβριος 2025) ὅτι πιστοί τους ἔχουν ἐγκαταλείψει τὴν ἐκκλησία τους ἐξ αἰτίας τοῦ διορισμοῦ της, διότι σὺν τοῖς ἄλλοις ἐπιδιώκει νὰ ἀποδεχθεῖ τοὺς ἀνθρώπους ΛΟΑΤΚΙ+ (ὁμοφυλόφιλους καὶ λοιποὺς παρομοίους), τοῦτο ὅμως προξενεῖ τὴν ἔντονη ἀντίδραση τῶν παραδοσιακῶν στοὺς κόλπους τους (ΕΟΔ, 3-1-2026).
Ἐνῶ λοιπὸν τὸ σαθρὸ Ἀγγλικανικὸ οἰκοδόμημα σείεται ἀπὸ τὶς νέες αὐτὲς τραγικὲς καὶ καταιγιστικὲς ἐξελίξεις, οἱ ἐξ ὀρθοδόξων Οἰκουμενιστὲς δὲν ἔλειψαν ἀπὸ τὴν τόσο προκλητικὴ αὐτὴ ἐνθρόνιση. Προφανῶς προσεκλήθησαν καὶ μποροῦν ἴσως νὰ ἐπικαλεσθοῦν θεσμικὲς καὶ ἐθιμικὲς δεσμεύσεις, ἀλλὰ οἱ πιθανὲς δικαιολογίες τους εἶναι βέβαιον ὅτι τονίζουν τὴν θλιβερὴ Οἰκουμενιστικὴ ἐξάρτησή τους, ἡ ὁποία ὑποκινεῖται βασικῶς καὶ κυρίως ὄχι ἀπὸ ἐκκλησιαστικὰ καὶ πνευματικὰ κριτήρια (ἀπεχθάνονται ἄλλωστε τὸν «ὁμολογιτισμό»), ἀλλὰ ἀπὸ κοσμικά, κοινωνικὰ καὶ γεωπολιτικά.
Παρόντες ἦταν ὅπως φαίνεται σὲ στιγμιότυπα ἀπὸ τὸ σχετικὸ βίντεο τῆς τελετῆς, τὸ ὁποῖο ἔχει ἀναρτηθεῖ στὸν ἱστότοπο τῆς «Ἐκκλησίας τῆς Ἀγγλίας» (φωτογραφίες ἐνδεικτικὲς δυστυχῶς δὲν βρήκαμε παρὰ τὴν σχετικὴ ἀναζητήσή μας), ὁ ἀρχιεπίσκοπος Θυατείρων καὶ Μεγάλης Βρετανίας Νικήτας τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου, γνωστὸς Οἰκουμενιστής, πρόεδρος τοῦ «Συμβουλίου Εὐρωπαϊκῶν Ἐκκλησιῶν», ὁ ὁποῖος τὸν Νοέμβριο τοῦ 2025 παρέδωσε στὸ Βατικανὸ στὸν Πάπα Λέοντα τὴν νέα ἔκδοση τῆς «Οἰκουμενικῆς Χάρτας».
Ἐπίσης, ὁ μητροπολίτης Ζιμπάμπουε Σεραφεὶμ Κυκκώτης τοῦ Πατριαρχείου Ἀλεξανδρείας, ὁ ὁποῖος μάλιστα τὸν Μάϊο τοῦ 2024 χειροτόνισε τὴν πρώτη διακόνισσα στὸ Χαράρε, τὴν Ἀγγελικὴ-Φοίβη Μόλεν, ἤδη ἀρχιδιακόνισσα, μὲ ἔγκριση τοῦ Πατριαρχείου του, θεωρῶντας ὅτι «δὲν ὑπάρχουν θεολογικὰ ἐμπόδια γιὰ τὴν χειροτονία τῶν γυναικῶν» (Orthodoxia.info, 26-5-2024)· ἴσως γιὰ τὸν λόγο αὐτὸ φαίνεται καὶ νὰ σταυροκοπιέται εὐχαριστηρίως στὰ στιγμιότυπα ἐκεῖνα ποὺ ἡ νέα «Ἀρχιεπίσκοπος» ἐπευφημεῖται ἀπὸ τοὺς παρόντες κατὰ τὴν ἐνθρόνισή της!
Ἀκόμη, ὁ μητροπολίτης Βρετανίας καὶ Ἰρλανδίας Σιλουανὸς τοῦ Πατριαρχείου Ἀντιοχείας, ὅπως καὶ ἄλλοι κληρικοὶ ἄλλων προφανῶς δικαιοδοσιῶν στὴν Ἀγγλία.
Μὴ λησμονοῦμε ὅτι ὅλοι αὐτοὶ οἱ κατ’ ὄνομα ὀρθόδοξοι ἑόρταζαν ἐπίσης Εὐαγγελισμὸ τῆς Θεοτόκου! Ὅλοι μαζὶ ἐν Οἰκουμενισμῷ, καὶ ΟΧΙ ἐν Χριστῷ, ΣΥΝΕΟΡΤΑΖΑΝ λανθασμένα καὶ συνέπρατταν ἐνεργητικὰ ἤ παθητικὰ σὲ κάτι «ἀποστατικό» (!) σύμφωνα μὲ χαρακτηρισμὸ αὐτῶν τῶν ἰδίων τῶν Ἀγγλικανῶν τῆς Ἀφρικῆς. Τί περισσότερο νὰ ποῦμε ἐμεῖς οἱ ταπεινοί, παρὰ μόνον νὰ περιγράψουμε πῶς ἔχουν τὰ πράγματα καὶ νὰ ἀποκαλύψουμε τὴν Ἀλήθεια;
Αὐτὸ τὸ ὁποῖο κάνει μεγάλη ἐντύπωση ὥστε νὰ ὁμιλοῦμε περὶ «ἀποκαλύψεως τῆς Ἀληθείας», εἶναι ὅτι περὶ τῆς παρουσίας τῶν ἐξ ὀρθοδόξων Οἰκουμενιστῶν στὴν ἐνθρόνιση αὐτὴ τῆς «Ἀρχιεπισκόπου» Σάρας Μάλαλι ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΚΑΜΙΑ ΑΠΟΛΥΤΩΣ ΕΙΔΗΣΗ σὲ καμία Ἱστοσελίδα στὸ Διαδίκτυο, εἴτε ἐκκλησιαστικὴ εἴτε κοσμική· δὲν γίνεται καμία ἀπολύτως ἀναφορὰ στὶς Ἱστοσελίδες τῶν ἐπαρχιῶν, οἱ ἐπίσκοποι ἤ οἱ κληρικοὶ τῶν ὁποίων ἦταν παρόντες, καὶ δὴ τῆς Μεγάλης Βρετανίας, ἀλλὰ οὔτε καὶ τῶν Πατριαρχείων τους! Οὔτε ἀκόμη καὶ τὸ λαλίστατο Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο, τὸ ὁποῖο διὰ τοῦ προκαθημένου του παρεμβαίνει ἐπὶ παντὸς ἐπιστητοῦ, ἔχει παρουσιάσει κάτι σχετικὸ μέχρι στιγμῆς. Οὐδεὶς τὸ ἐμφάνισε καὶ οὐδεὶς τὸ προέβαλε! Γιατί αὐτὴ ἡ παράδοξη σιωπή;
Μήπως οἱ ἀγαπητοὶ στοὺς ἐξ ὀρθοδόξων Οἰκουμενιστὲς Ἀγγλικανοὶ δὲν εἶχαν τύχει τῆς ἰδιαίτερης φροντίδος τους; Δὲν εἶχαν ἐπιδείξει ἀπὸ τὶς ἀρχὲς τοῦ περασμένου Κ΄ αἰ. πάρα πολὺ μεγάλη σημασία στὴν προώθηση τῶν Οἰκουμενικῶν σχέσεων μαζί τους; Μήπως ὁ διαβόητος μασόνος καὶ ἀρχι-οικουμενιστὴς πατριάρχης Μελέτιος Μεταξάκης δὲν ἦταν αὐτός, ὁ ὁποῖος προκάλεσε μονομερῶς, χωρὶς προηγούμενη συμφωνία ὅλων τῶν τοπικῶν Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν -καὶ μάλιστα διὰ γραμμάτων καὶ ὄχι διὰ Συνοδικῆς ἀποφάσεως τῆς ὅλης Ὀρθοδοξίας- τὴν ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΗ τῶν Ἀγγλικανικῶν χειροτονιῶν ἀπὸ τὸ Πατριαρχεῖο Κωνσταντινουπόλεως τὸ ἔτος 1922; Αὐτὸ δὲν ὁδήγησε στὴν παρόμοια ἄκριτη καὶ ἀπαράδεκτη ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΗ τῶν Ἀγγλικανικῶν χειροτονιῶν ἀπὸ τὸ Πατριαρχεῖο Ἱεροσολύμων τὸ ἔτος 1923 καὶ ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία Κύπρου ἐπίσης τὸ ἔτος 1923; Μήπως ὁ Μελέτιος Μεταξάκης ὅταν κατέλαβε καὶ τὸν Θρόνο τῆς Ἀλεξανδρείας, δὲν προέβη στὴν ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΗ τῶν Ἀγγλικανικῶν χειροτονιῶν καὶ ἀπὸ τὸ Πατριαρχεῖο αὐτὸ τὸ ἔτος 1930; Πρᾶγμα ποὺ ἀπὸ κακὴ μίμηση ὁδήγησε τὸ Πατριαρχεῖο Ρουμανίας νὰ προβεῖ ἐπίσης στὴν ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΗ τῶν Ἀγγλικανικῶν χειροτονιῶν τὸ ἔτος 1936; (βλ. Ἰω. Καρμίρη, Ἡ Γ΄ Πανορθόδοξος Διάσκεψις τῆς Ρόδου – § 4: Ὁ διάλογος μεταξὺ τῆς Ὀρθοδόξου Καθολικῆς καὶ τῆς Ἀγγλικανικῆς Ἐκκλησίας, στὸ Περιοδ. «Ἐκκλησία», ἔτ. ΜΒ΄, ἀρ. 1/1-1-1965, σελ. 19-20).
Ὅλα αὐτὰ σημαίνουν ὅτι ὁ ὀλετῆρας Μελέτιος Μεταξάκης δὲν ἔδρασε μὲ θεία ἔμπνευση, ἀλλὰ μὲ σκοτεινή. Εἶχε συνηθίσει νὰ δρᾶ ἐπαναστατικὰ στὰ τῆς Ἐκκλησίας χωρὶς νὰ ὑπολογίζει γνῶμες καὶ συνέπειες. Ἔτσι ἔκανε καὶ στὸ Ἡμερολογιακὸ θέμα καὶ ὁδήγησε στὴν τραγικὴ διάσπαση τοῦ Ὀρθοδόξου συνεορτασμοῦ. Ἀποφάσισε ἐπίσης καὶ τὴν ΑΛΛΑΓΗ ΤΟΥ ΠΑΣΧΑΛΙΟΥ τότε, ἀλλὰ ἡ ἐφαρμογὴ τούτου προωθεῖται στὸν καιρό μας ἀπὸ τοὺς ἀξίους πράγματι διαδόχους του. Ἀλλὰ καὶ προέβη σὲ ἀναγνώριση χειροτονιῶν ἀνθρώπων αἱρετικῶν καὶ ἀβαπτίστων, σύμφωνα μὲ τὴν Ὀρθόδοξη θεώρηση κανονικῆς ἀκριβείας. Μήπως καὶ σὲ αὐτὸ δὲν ἄφησε κάκιστη κληρονομία, ὥστε οἱ τραγικοί του διάδοχοι νὰ προβοῦν σὲ ἀναγνωρίσεις χειροτονιῶν ἀνιέρων ἐξ ἀποστάσεως μονομερῶς, ἄνευ κοινῆς Συνοδικῆς ἀποφάσεως καὶ συμφωνίας, ὡς πρὸς τὸ θέμα τῆς Οὐκρανίας; Ὥστε νὰ ὁδηγήσουν σὲ νέες διαστάσεις ἀκόμη καὶ αἱματοχυσίες;
Ἔτσι ὅμως ὑπηρετεῖται ὁ Θεὸς τῆς Ἀληθείας ἤ ὁ Ἄρχοντας τοῦ σκότους τοῦ αἰῶνος τούτου;
Μὲ τὴν συμμετοχὴ δὲ στὴν ἐνθρόνιση τῆς νέας «Ἀρχιεπισκόπου» τῶν Ἀγγλικανῶν ἐν κρυπτῷ καὶ παραβύστῳ, ἐπιβεβαιώνεται τὸ Εὐαγγελικόν: «αὕτη δέ ἐστιν ἡ κρίσις, ὅτι τὸ φῶς ἐλήλυθεν εἰς τὸν κόσμον, καὶ ἠγάπησαν οἱ ἄνθρωποι μᾶλλον τὸ σκότος ἤ τὸ φῶς· ἦν γὰρ πονηρὰ αὐτῶν τὰ ἔργα. πᾶς γὰρ ὁ τὰ φαῦλα πράσσων μισεῖ τὸ φῶς καὶ οὐκ ἔρχεται πρὸς τὸ φῶς, ἵνα μὴ ἐλεγχθῇ τὰ ἔργα αὐτοῦ· ὁ δὲ ποιῶν τὴν ἀλήθειαν ἔρχεται πρὸς τὸ φῶς, ἵνα φανερωθῇ αὐτοῦ τὰ ἔργα, ὅτι ἐν Θεῷ ἐστιν εἰργασμένα»(Ἰω. 3, 19-21).
Εἶναι προφανές, ὅτι οἱ θλιβεροὶ Οἰκουμενιστὲς βρίσκονται σὲ τραγικὸ δίλημμα· ἀφ’ ἑνὸς εἶναι ὑποχρεωμένοι νὰ παρασταθοῦν σὲ ἐνθρόνιση γυναίκας «Ἀρχιεπισκόπου», τῆς ὁποίας ἀναγνωρίζουν τὴν ἀρχιερωσύνη (!), ἀφ’ ἑτέρου ἡ δημόσια ὁμολογία τούτου προκαλεῖ τὸ κοινὸ αἴσθημα καὶ δημιουργεῖ τὶς πλέον ἀρνητικὲς συνέπειες! Καὶ τί θὰ κάνουν ὅταν ἡ νέα «Ἀρχιεπίσκοπος» τοὺς ἐπισκεφθεῖ στὶς ἕδρες τους; Θὰ τῆς φορέσουν μανδύα, θὰ τῆς προσφέρουν ποιμαντορικὴ ράβδο καὶ θὰ τὴν βάλουν νὰ παρακαθήσει ἐπίσημα σὲ Παραθρόνιο; Θὰ τῆς δωρήσουν πολύτιμο ἐγκόλπιο; Διότι ἔχει ἤδη ἀνακοινωθεῖ ἡ ἐπίσημη ἐπίσκεψή της στὸν Πάπα τῆς Ρώμης ἐντὸς ὀλίγων ἑβδομάδων. Ἐλπίζουμε καὶ εὐχόμαστε σύντομα νὰ πραγματοποιήσει ἐπίσημες ἐπισκέψεις σὲ ἱστορικὲς ἕδρες παλαιφάτων Πατριαρχείων, ὥστε νὰ «ἀποκαλυφθοῦν πολλῶν καρδιῶν διαλογισμοί»!
Ἄν πάλι μᾶς ποῦν ὅτι δὲν δημοσιοποίησαν τὴν συμμετοχή τους στὴν ἐνθρόνιση τῆς νέας «Ἀρχιεπισκόπου» διότι φοβοῦνται τὸ σκάνδαλο ἀπὸ τοὺς ἀδυνάτους καὶ ὄχι διότι πράττουν σκοτεινά, τότε ἀδικοῦν καὶ τοὺς ἑαυτούς τους καὶ τὸ ποίμνιό τους. Δὲν ἔχουν καλὴ καὶ κατὰ Θεὸν διάκριση, ἀλλὰ κακὴ καὶ πονηρή, διότι εἶναι ἄκρως ἐπιλεκτικὴ καὶ συμφεροντολογική. Ἀλλὰ καὶ δὲν ὑπολογίζουν καὶ ἀγνοοῦν ἐπιδεικτικὰ τὸ ποίμνιό τους, τὸ ὁποῖο ξεγελοῦν καὶ ἀποκοιμίζουν. Γι’ αὐτὸ καὶ θὰ ἔχουν περισσότερο κρῖμα ἄν δὲν μετανοήσουν εἰλικρινῶς καὶ δὲν ἐπανέλθουν στὴν ἁγία καὶ σωτήρια ὁδὸ τῆς Ὀρθοδοξίας ἀπὸ τὴν ὁποίαν παρεξέκλιναν. Καὶ ὁμιλοῦμε βέβαια γιὰ Ὀρθοδοξία Οἰκουμενικὴ καὶ Ἱεραποστολική, δηλαδὴ ὄντως Καθολική, καὶ ΟΧΙ Οἰκουμενιστική. Γιὰ Ὀρθοδοξία Προφητικὴ καὶ Ἀληθινή, ἡ ὁποία καλεῖ σὲ Μετάνοια καὶ Ἀνακαίνιση, καὶ ὄχι ψευδῆ ποὺ συμβιβάζεται, ἀλλοιώνεται καὶ ἀποχρωματίζεται.
«Καλὸν τὸ ἅλας· ἐὰν δὲ τὸ ἅλας μωρανθῇ (χάσει τὴν ἁλμύρα του), ἐν τίνι ἀρτυθήσεται; (μὲ ποιό μέσο θὰ ἀρτυθεῖ;) οὔτε εἰς γῆν οὔτε εἰς κοπρίαν εὔθετόν ἐστιν· ἔξω βάλλουσιν αὐτό. ὁ ἔχων ὦτα ἀκούειν ἀκουέτω» (Λουκ. 14, 34-35).
+ὁ Λαρίσης καὶ Πλαταμῶνος ΚΛΗΜΗΣ
Λάρισα, 21-3/3-4-2026