Ἐκκλησιολογικά

Α’. Βασικαὶ Ἐκκλησιολογικαὶ Ἀρχαὶ

Ἡ Γνησία Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία, ἀπὸ τοῦ παρελθόντος εἰκοστοῦ αἰῶνος ἀγωνίζεται στερρῶς καὶ ὁμολογιακῶς κατὰ τῆς ἐκκλησιολογικῆς αἱρέσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, ἐπίσης δὲ κατὰ τῆς προελθούσης ἐξ αὐτοῦ Ἡμερολογιακῆς-Ἑορτολογικῆς Καινοτομίας, ἀλλὰ καὶ ἐν γένει κατὰ τοῦ Δογματικοῦ Συγκρητισμοῦ, ὁ ὁποῖος καλλιεργῶν σταθερῶς καὶ μεθοδευμένως, ποικιλοτρόπως καὶ ἀντι-ευαγγελικῶς, εἰς ἐπίπεδον Διαχριστιανικὸν καὶ Διαθρησκειακόν, τὴν σχέσιν, συνύπαρξιν, ἀνάμειξιν καὶ συνεργασίαν Ἀληθείας καὶ πλάνης, Φωτὸς καὶ σκότους, Ἐκκλησίας καὶ αἱρέσεως, ἀποβλέπει εἰς τὴν ἀνάδειξιν μιᾶς νέας ὀντότητος, ἤτοι μιᾶς Κοινότητος ἄνευ ταυτότητος πίστεως, τοῦ λεγομένου σώματος τῶν Πιστευόντων.

 Ἡ Εισήγησις τοῦ π Νικολάου Δημαρᾶ εἰς τὴν Ε΄Πανελλήνιον Ἱερατικὴν Σύνξιν εἶναι ὁλόκληρος εἰς τὴν Βιβλιοθήκην ὑπό τήν μορφήν pdf

Ὁ Ἱερεύς, ὁ κατ’ ἐξοχὴν φύλαξ τῆς κανονικῆς εὐταξίας ἐν τῇ Ἐκκλησίᾳ

Ἀθήναι 28-6-2002


ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ
ΠΡΟΣ ΤΟ ΙΕΡΑΤΕΙΟΝ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΕΦΗΜΕΡΙΟΥΣ
ΤΗΣ ΚΑΘ' ΗΜΑΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ

 

Πανοσιώτατοι καί Αἰδεσιμωτατοι Λειτουργοί του Ὑψίστου

Χάρις ὑμῖν εἴη καί ἔλεος παρά Κυρίου

 

       Ἡ σωστική διακονία ἥν ὅ Κύριος ἀνέθεσεν εἰς ἠμᾶς δέν ἀφορᾶ τα σώματα ἀλλά τάς πολυτίμους ψυχὰς ὑπέρ ὧν ὅ Κύριος ἐθυσίασεν ἑαυτόν καί προτρεπτικῶς εἶπεν: «Τί δώσει ἄνθρωπος ἀντάλλαγμα τῆς ψυχῆς αὐτοῦ;»

 

Πρός τούς Εὐλαβεστάτους Ἱερεῖς, τούς Ἐντιμοτάτους Ἐπιτρόπους καί ἅπαν το Ὀρθόδοξον Χριστεπώνυμον πλήρωμα τῶν καθ’ ἡμᾶς Ἐκκλησιῶν.

Χάρις εἴη καί εἰρήνη παρά Θεοῦ παρ’ ἡμῶν δέ πατρική εὐχή καί εὐλογία.

Η  ΑΠΟΚΗΡΥΞΙΣ
(Διά Δικαστικοῦ ἐπιμελητοῦ, τὴν 14ην Μαΐου 1935)
«Πρός τήν Ἱεράν Σύνοδον τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος».

 

     Εἶναι γνωστόν εἰς τήν Ἱεραρχίαν τῆς Ἑλλάδος ὅτι ἀνέκαθεν ἐτάχθημεν ἀντιμέτωποι πρός τήν γνώμην Αὐτῆς, ὅσον ἀφορᾶ τήν προσαρμογήν τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ ἡμερολογίου πρός τό πολιτικόν.

 

ΠΟΙΜΑΝΤΟΡΙΚΗ ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΟΡΘΟΔΟΞΟΝ ΕΛΛΗΝΙΚΟΝ ΛΑΟΝ

       Καταδικασθέντες ἀδίκως ὑπό Σχισματικῆς Συνόδου εἰς καθαίρεσιν καί πενταετῆ ἐγκάθειρξιν εἰς Μονάς καί ἀπαχθέντες βία ὑπό τῆς Κυβερνήσεως, καταστάσης ἐκτελεστικόν τμῆμα τῆς ἀρχιεπισκοπῆς, τεθείσης ὑπεράνω των θείων Κανόνων, τοῦ Καταστατικοῦ Χάρτου καί τοῦ Ἑλληνικοῦ Συντάγματος διά μόνον τόν λόγον, διότι εἴχομεν τό θάρρος καί τήν ψυχικήν εὐσθενίαν νά ἀναπετάσωμεν τό ἔνδοξον καί τετιμημένον λάβαρον τῆς Ὀρθοδοξίας, θεωροῦμεν ποιμαντορικόν καθῆκον ἡμῶν πρίν ἤ ἀποχωρισθῶμεν νά ἀπευθύνωμεν Ὑμῖν τοῖς ἀκολουθοῦσι τό πάτριον καί Ὀρθόδοξον ἑορτολόγιον, τάς ἑξῆς ποιμαντορικᾶς παραινέσεις:

Τοῦ Θεοφιλεστάτου Ἐπισκόπου Μαραθῶνος κ. Φωτίου



       Ἄλλο Κράτος καὶ ἄλλο Ἔθνος. Ἄλλο χωρισμός Κρατους Ἐκκλησίας καὶ ἄλλο ἡ ἀπο-ὀρθοδοξοποίηση τῆς Πατρίδος μας.


       Πολλές φορές, τὸ Κράτος δρᾶ ἀντεθνικῶς. Ὡς κράτος ἐννοοῦμε τὴν Κυβέρνηση καί ὅλο το σύστημα τοῦ μηχανισμοῦ ἐξουσίας τῆς πατρίδος μας. Συχνότατα, λοιπόν, ὁ ἐξουσιαστικός μηχανισμός λαμβάνει ἐπιζήμιες ἀπόφάσεις γιὰ τὴν Πατρίδα. Για παράδειγμα ἀναφέρουμε τὴν ψήφιση ἀντεθνικῶν νόμων, ὅπως τῆς πριμοδοτήσεως τῶν ἐκτρώσεων. (Δὲν λέγομε, νομιμοποιήσεως τῶν ἐκτρώσεων, ἀλλά πριμοδοτήσεως, διότι ὅταν οἱ δαπάνες των ἐκτρώσεων καλύπτονται ἀπό τὰ ἀσφαλιστικά ταμεῖα, πρόκειται περί πριμοδοτήσεως. Τὸ Ἐλληνικό Κράτος, λοιπόν πριμοδοτεῖ, κατ' αὐτὸν τὸν τρόπο, τὴν πληθυσμιακή συρρίκνωση τοῦ Ἔθνους).

 

 

Τό διαγελμα τοῦτο ἀπηγγέλθη πρός τόν  Ὀρθόδοξον  Ἑλληνικόν λαόν ὑπό τοῦ πρώην Φλωρίνης Χρυσοστόμου κατά τήν πανηγυρικήν λειτουργίαν κατά τήν Κυριακήν 13 Μαΐου 1935, εἰς τόν  Ι. Ναόν τῆς Κοιμήσεως τῆς Θεοτόκου, εἰς Κολωνόν, τήν ὁποίαν παρηκολούθησαν καί οἱ τρεῖς οὗτοι Μητροπολίται καί οἱ ὁποῖοι ἐνώπιον τοῦ πολυπληθοῦς ἐκκλησιάσματος ὡμολόγησαν τήν  Ὀρθοδοξίαν καί ἀπεκήρυξαν τό σχίσμα.