Παραινετικά

Ἁγίου Μητροπολίτου Φιλαρέτου τῆς Ρωσικῆς Διασπορᾶς (+ 1985)

Εὕρεσις ἀφθάρτου ἱεροῦ Λειψάνου 28-10-1998 (π.ὀ.ἡ.)

 

Ο ΑΓΙΟΣ Μητροπολίτης ἠδύνατο ἐκ τῆς πείρας του νὰ διδάσκη περὶ τῆς ἀληθινῆς ταπεινώσεως καὶ μετανοίας ζωήρρυτα λόγια, ἐκφράζων συνοπτικὰ τὸ Ὀρθόδοξο ἦθος, ὅπως τὰ ἑξῆς:

Γιὰ τὸ Φῶς τοῦ Κόσμου

«Μετεμορφώθης ἐν τῷ ὄρει Χριστὲ ὁ Θεός· δείξας τοῖς μαθηταῖς σου τὴν δόξαν σου καθὼς ἠδύναντο. Λάμψον καὶ ἡμῖν τοῖς ἁμαρτωλοῖς τὸ φῶς σου τὸ ἀΐδιον· πρεσβεῖαις τῆς Θεοτόκου, Φωτοδότα δόξα σοι» (Ἀπολυτίκιον τῆς Ἑορτῆς, ἦχος βαρύς).

Ὁσίου Γέροντος Παχωμίου τοῦ ἐν Χίῳ
(+14-10-1905)

* Τοῦτο καὶ μόνον εἶναι, Κύριε, φώτισόν με νὰ γνωρίσω τὸ θέλημά σου, καὶ δῶσε μου ἰσχὺν νὰ τὸ τελειώσω, οἴμοι τοῦ μιαροῦ καὶ ἀκαθάρτου.

Ἁγίου Μητροπολίτου Φιλαρέτου τῆς Ρωσικῆς Διασπορᾶς (+1985)

 

ΣΤΗΝ μεγάλη αὐτὴ Ἑορτὴ γίνεται ἡ ἐπίσημη τάξη τῆς Ὑψώσεως, σύμφωνα μὲ τὴν ὁποία ὁ τίμιος Σταυρὸς ἀνυψώνεται μὲ τὰ χέρια τοῦ Λειτουργοῦ καὶ στὴν συνέχεια κατέρχεται σιγὰ σιγὰ μέχρι σχεδὸν τὸ ἔδαφος, καὶ ἐν συνεχείᾳ καὶ πάλι, μὲ τὸν αὐτὸ τρόπο, ἀνυψώνεται.

Πολλοὶ ἀπὸ τοὺς πιστοὺς δὲν εἶναι λιγότερο ἀπὸ τοὺς ἀπίστους προσκολλημένοι στὴν κακία. Μερικοὶ μάλιστα πολὺ περισσότερο ἀπὸ αὐτούς. Γι’ αὐτὸ καὶ σὲ ἐκείνους εἶναι ἀναγκαῖο νὰ εἰποῦμε: «Ἔγειρε ὁ καθεύδων καὶ ἀνάστα ἐκ τῶν νεκρῶν, καὶ ἐπιφαύσει σοι (θὰ σὲ φωτίσει) ὁ Χριστός». Πρὸς αὐτοὺς ἁρμόζει νὰ εἰποῦμε καὶ τοῦτο: «Ὁ Θεὸς οὔκ ἐστι νεκρῶν, ἀλλὰ ζώντων». Ἐφ’ ὅσον λοιπὸν δὲν εἶναι Θεὸς νεκρῶν, ἄς ζήσουμε.

ὑπό π. Νικηφόρου Νάσσου


«Αὕτη ἐστίν ἡ Θεοτόκος Μαρία, τό κοινόν ἁπάντων τῶν χριστιανῶν καταφύγιον, ἡ πρώτη τοῦ πρώτου πτώματος τῶν προγόνων ἀνάκλησις»[1].

Τό πρόσωπο τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου καί Μητρός τοῦ Ἐνανθρωπήσαντος Λόγου, ἡ τιμή καί οἱ πολλές χάριτες καί δωρεές τοῦ Θεοῦ πρός τήν Παρθένο Μαρία καί ἡ μεγίστη προσφορά της στό ἔργο τῆς θείας Οἰκονομίας εἶναι ἐκεῖνα τά στοιχεῖα πού προκαλοῦν τήν ἔμπνευση καί τόν θαυμασμό, τή συγκίνηση καί τό δέος σέ ὅποιον ἐπιχειρεῖ νά ἀρθρώσει λόγο περί αὐτῆς, ἐν γνώσει ὅτι «ἅπας ὕμνος ἡττᾶται» πρό τοῦ μεγαλείου καί τῆς ὑπερτάτης τιμῆς αὐτοῦ τοῦ τελείου κτίσματος, ἐνώπιον τοῦ ἀκτίστου Θεοῦ.

Ὁσίου Νικοδήμου Ἁγιορείτου

σιακὴ πανήγυρις, πάντες οἱ δῆμοι τῶν Ὁσίων συνάχθητε. Μοναστῶν καὶ μιγάδων ἑορτὴ σήμερον εἰς τὴν τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησίαν ἀνέτειλε· τὰ πλήθη τῶν μοναστῶν καὶ μιγάδων συνεορτάσατε.

  1. Λόγος εἰς τὴν Πεντηκοστὴν
  2. Ἡ Πρώτη Οἰκουμενικὴ Σύνοδος
  3. Ἀπὸ τὰ Θαύματα τοῦ Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Ρώσου
  4. Ὁμιλία στὴν Κυριακὴ τοῦ Τυφλοῦ
  5. Μέτρα τοῦ Μ. Κωνσταντίνου ὑπὲρ τοῦ Χριστιανισμοῦ
  6. Ὁμιλία στὴν Κυριακὴ τῆς Σαμαρείτιδος
  7. Ὁμιλία στήν Μεσοπεντηκοστή
  8. Λόγος εἰς τὴν Κυριακὴν τοῦ Παραλύτου
  9. Ὁ Ἅγιος Βασίλειος τοῦ Ὄστρογκ ὁ Θαυματουργὸς
  10. Ὁ Ἅγιος Γεώργιος ὁ Τροπαιοφόρος καὶ θαυματουργὸς
  11. Πατερικὲς Ἐρωταποκρίσεις Ἁγίου Ἀναστασίου τοῦ Σιναΐτου
  12. Ὁ Ἅγιος Γρηγόριος Ε΄ Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως
  13. Διηγήσεις Μετανοίας
  14. Ἡ σημασία τοῦ ἀγῶνος τοῦ 1821 τῆς Ἀνεξαρτησίας
  15. Ἡ Ἐκκλησία καὶ ὁ ρόλος της στὴν Ἑλληνικὴ Ἐπανάσταση τοῦ 1821
  16. Γέροντος Χρυσάνθου: Πνευματικὴ νουθεσία καὶ θαυμαστὸ περιστατικὸ
  17. «Ψυχή μου, ψυχή μου, ἀνάστα, τί καθεύδεις;»
  18. Λόγος περὶ μετανοίας καὶ περὶ τῆς ἐξορίας τοῦ Ἀδὰμ ἀπὸ τὸν Παράδεισον
  19. Ὁμιλία στὴν Δευτέρα Παρουσία τοῦ Χριστοῦ (Ἁγίου Γρηγορίου Παλαμᾶ)
  20. Ἡ Πολιοῦχος τῶν Ἀθηνῶν Ἁγία Φιλοθέη