Διάφορα

+ Ἀρχιμ. Χρυσοστόμου Νασλίμη

ΕΙΣ τὸ ὑπ’ ἀριθ. 168 φύλλον τῆς «Φωνῆς» ἐγράφησαν ἱστορικά τινα γεγονότα θίγοντα τὴν μνήμην τοῦ ἐν Ἁγίοις ὑπὸ τῆς Ἐκκλησίας καταλεχθέντος Ἰωάννου Δουκὸς τοῦ ἐπικαλουμένου Βατάτζη, βασιλεύσαντος ἐν Νικαίᾳ κατὰ τὰ ἔτη 1222-1254, τῆς Κων)πόλεως τελούσης ὑπὸ φραγκοκρατίαν.

Εἰσαγωγικὰ

ἀναδημοσιευομένη ἐνταῦθα σύντομος Κανονικὴ μελέτη τοῦ ἐπιφανοῦς καὶ διακρινομένου ἐπὶ συνέσει, ἀρετῇ καὶ θαυμαστῇ συγκροτήσει μακαριστοῦ Ἐπισκόπου Μαγνησίας Χρυσοστόμου Νασλίμη (+1973), τῆς μαρτυρικῆς Ἐκκλησίας μας, ἀποτελεῖ κατὰ κάποιον τρόπο συνέχεια ἄλλου προσφάτως ἀναρτηθέντος κειμένου, ἐπικριτικοῦ ἔναντι τῆς καινοτόμου διαθέσεως τῆς συγχρόνου ἐποχῆς εἰς τὰ τῆς Ἐκκλησίας, πρὸς φθορὰν τῆς Ὀρθόδοξου Πίστεως καὶ τοῦ Ἤθους Αὐτῆς (βλ. Ἀρχιεπισκόπου Ἀβερκίου: «Πρέπει νὰ συμμορφοῦται ἡ Ἐκκλησία πρὸς τὰς ἀπαιτήσεις τῆς συγχρόνου ἐποχῆς;»).
Τὸ παρὸν σύντομο κείμενο διακρίνεται γιὰ τὴν καλὴ τεκμηρίωσί του, γιὰ τὴν ἄρτια γνῶσι Κανονικῶν καὶ Ἱστορικῶν δεδομένων καὶ γιὰ τὴν προσήλωσί του στὰ θέσμια τῆς Ἐκκλησίας.

Ἡ καταγωγή της. Τὰ πρῶτα χρόνια*


ΥΠΗΡΞΕ γόνος τῆς μεγάλης καὶ ἐπιφανοῦς βυζαντινῆς οἰκογενείας τῶν Πετραλύφα. Πατέρας της ἦταν ὁ Ἰωάννης Πετραλύφας, ποὺ κατεῖχε τὸν τίτλο τοῦ Σεβαστοκράτορα καὶ ἦταν διοικητὴς τῆς Θεσσαλίας καὶ τῆς Μακεδονίας.

ΤO ὄρος Σινᾶ, τὸ Χωρήβ, τὸ Καρμήλιον, τὸ ὄρος τῶν Ἐλαιῶν, τὸ ὄρος τῶν Πειρασμῶν, τὸ ὄρος τῶν Μακαρισμῶν, ὁ Γολγοθᾶς, εἶναι ὑψώματα γῆς, εἰς τὰ ὁποῖα ὁ Θεὸς κατὰ προτίμησιν ἔκαμε τὰς πλέον σημαντικὰς ἐμφανίσεις Του, καὶ τὰ καθηγίασε διὰ γεγονότων, τὰ ὁποῖα ἡ ἱστορία τῆς ἀνθρωπότητος πάντοτε θὰ ἀναφέρῃ μετ’ εὐλαβείας, διότι διὰ τῶν γεγονότων τούτων συνετελέσθη ἡ ἐκ τῆς ἁμαρτίας πρὸς τὴν ἀρετὴν καὶ ἡ ἐκ τοῦ διαβόλου πρὸς τὸν ἀληθῆ Θεὸν χειραγώγησις τοῦ ἀνθρώπου.

Ἀπόσπασμα Λόγου εἰς τὴν Κυριακὴν Δ’ τῶν Νηστειῶν
Περὶ Προσευχῆς

 

[...] Η ΠΡΟΣΕΥΧΗ, ἀγαπητοί, εἶναι ἀνάγκη προερχομένη ἐκ τῆς ἀτελοῦς καὶ ἀσθενοῦς φύσεως ἡμῶν. Ἐξ ὅλων τῶν ζώων μόνος ὁ ἄνθρωπος ἐξέρχεται γυμνός, ἄοπλος καὶ κλαυθμηρίζων ἐκ κοιλίας μητρός· καὶ οἱ κλαυθμηρισμοὶ ἐκεῖνοι εἶναι τὸ προανάκρουσμα τῶν θλίψεων, αἵτινες περιμένουσιν αὐτὸν ἐν τῇ κοιλάδι ταύτῃ τοῦ κλαυθμῶνος.

ΕΠΙ ἱερᾷ μνήμῃ τοῦ νέου Ὁσίου Ἰωάννου τοῦ Χοζεβίτου τοῦ Ρουμάνου, δημοσιεύουμε ἕνα σύντομο ἀφιερωματικὸ κείμενο, τὸ ὁποῖο ἐγράφη ἀπὸ τὸν γνωρίσαντα αὐτὸν ἤδη μακαριστὸ Μοναχὸ π. Παῦλο Ἁγιοταφίτη τὸν Κύπριο, δημοσιευθὲν σὲ δύο συνέχειες στὸν «Ὀρθόδοξο Τύπο» τὸ ἔτος 1969, καὶ ἐπίσης δύο ἐνδεικτικὰ Ποιήματά του σὲ ἑλληνικὴ μετάφρασι.

᾿Επὶ τῇ μνήμῃ μεγάλου῾Ομολογητοῦ Πατρὸς τῆς Εκκλησίας μας (26 ΙΒ´)

Ὁ ῞Αγιος Εὐθύμιος Σάρδεων
Γενναῖος ῾Υπερασπιστὴς τῶν῾Ιερῶν Εἰκόνων

ΕΝΑΣ μεγάλος καὶ ἐν πολλοῖς ἄγνωστος στὸ εὐρύτερο Πλήρωμα τῆς ᾿Ορθοδόξου Εκκλησίας μας εἶναι ὁ ῞Αγιος Εὐθύμιος, ᾿Επίσκοπος Σάρδεων, ὁ ῾Ομολογητής. Γεννήθηκε τὸ ἔτος 754 στὰ Οὔζαρα τῆς Λυκαονίας τῆς Μικρᾶς ᾿Ασίας ἀπὸ γονεῖς εὐσεβεῖς καὶ εὐκατάστατους.῾Η Λυκαονία τοποθετεῖται μεταξὺ Καππαδοκίας καὶ Πισιδίας, μὲ πρωτεύουσα τὸ ᾿Ικόνιο.

ὰν τὸ Πάσχα εἶναι ἡ λαμπρότατη τοῦ Χριστιανισμοῦ ἑορτὴ, τὰ Χριστούγεννα βεβαίως εἶναι ἡ γλυκύτατη καὶ συγκινητικωτάτη, καὶ διὰ τοῦτο ἀνέκαθεν ἐθεωρήθη ὡς οἰκογενειακὴ κατ’ ἐξοχὴν ἑορτή.

  1. Εἰσήγησις ἁγιοκατατάξεως τοῦ Ὁσίου Πατρὸς ἡμῶν Παρθενίου τοῦ Χίου
  2. Ὁμιλία εἰς τά Εἰσόδια τῆς Παναγίας
  3. Ἀπολογισμός τοῦ ἔργου τῆς Ἱ. Συνόδου δεκαετίας 2003-2013
  4. Λειτουργικαί Ὑπομνήσεις
  5. Τὸ μόνον καινόν ὑπό τόν ἥλιον
  6. Εἰκονομαχία καί Οἰκουμενισμός
  7. Κανόνες Δεοντολογίας διὰ τὴν Δημοσίαν Χρῆσιν τοῦ Διαδικτύου ὑπὸ τῶν Κληρικῶν
  8. Συνέντευξις Άρχιεπισκόπου Χρυσοστόμου
  9. Συλλυπητήριον Ἀρχιεπισκόπου Τύχωνος.
  10. Ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Ἀθηνῶν καί πάσης Ἑλλάδος κ.κ. ΚΑΛΛΙΝΙΚΟΣ
  11. Τό ψήφισμα τοῦ Γηροκομείου Παναγία ἡ Ὁδηγήτρια
  12. Τό ψήφισμα τῆς Ἑλληνικῆς Θρησκευτικῆς Κοινότητος τῶν Γ.Ο.Χ.
  13. Το ψήφισμα Γενικοῦ Ταμείου τῆς Ἐκκλησίας Γ.Ο.Χ. Ἑλλάδος
  14. Συλλυπητήριος Ἐπιστολή Ἱ. Μ. Ἐσφιγμένου
  15. Ὁ χαιρετισμός τοῦ Νεανικοῦ Ὀρθοδόξου Συνδέσμου
  16. Ἡ ὁμιλία τοῦ Σεβασμιωτάτου Τοποτηρητοῦ
  17. Ἡ ὁμιλία τοῦ Σεβασμιωτάτου Ἀρχιγραμματέως
  18. Ἡ προσφώνησις τοῦ Σεβασμιωτάτου Ἀντιπροέδρου
  19. Ἡ προσφώνησις τοῦ Θεοφιλεστάτου Γραμματέως
  20. «ΔΟΣ ΜΟΙ ΚΥΡΙΕ ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΣΗΝ ΧΡΗΣΤΟΤΗTΑ ΒΑΛΕΙΝ ΑΡΧΗΝ»